ઇતિહાસના પાનાઓ જ્યારે પણ ફેરવવામાં આવે છે, ત્યારે ‘ક્ષત્રિય’ શબ્દની સામે શૌર્ય, ત્યાગ અને સમર્પણના અક્ષરો સુવર્ણ અક્ષરે વંચાય છે. જેણે આ ધરતી માટે રજવાડાંઓ છોડ્યા, જેણે આ સંસ્કૃતિ માટે લોહી વહાવ્યું, આજે એ જ સમાજ એક અજીબ ન્યાયની લડાઈ લડી રહ્યો છે. ‘પાક્કો ગુજરાત’ આજે એ સવાલ પૂછવા આવ્યો છે કે, શું થોડા સમય પહેલા થયેલું એ ‘અપમાન’ સમયની ધૂળ નીચે દબાઈ ગયું છે?
[મુખ્ય અંશ]
રાજનીતિના મંચ પરથી બોલાયેલા બેફામ શબ્દોએ માત્ર વ્યક્તિ વિશેષને નહીં, પણ એક આખી પરંપરાને ઠેસ પહોંચાડી હતી. આંદોલનો થયા, કેસરીયા રેલાયા અને આખું ગુજરાત જેનો સાક્ષી બન્યું એ લોકશાહીનો સૌથી મોટો પ્રતિકાર હતો. છતાં, સવાલ આજે પણ ત્યાં જ ઊભો છે:
- શું સત્તાના નશામાં એ શબ્દોને માફી મળી ગઈ?
- શું ક્ષત્રિય સમાજનો યુવાન આજે પણ એ કડવાશ ભૂલી શક્યો છે?
[સમાજની ગરિમા]
ક્ષત્રિય એટલે જેનું મન મોટું હોય, પણ જેનું માન અણનમ હોય. સમાધાન અને સમર્પણ એ ક્ષત્રિયોના લોહીમાં છે, પરંતુ જ્યારે વાત કુળની મર્યાદા અને સન્માન પર આવે છે, ત્યારે આ સમાજ ક્યારેય નમ્યો નથી. ‘પાક્કો ગુજરાત’ ના માધ્યમથી અમે ગામેગામના ચોરાઓ પર અને શહેરના શિક્ષિત યુવાનોના મનમાં ચાલતી એ ચળવળને વાચા આપવા માંગીએ છીએ.
[નિષ્કર્ષ]
લોકશાહીમાં મતદાન એ સૌથી મોટું શસ્ત્ર છે, પણ સામાજિક એકતા એ સૌથી મોટી શક્તિ છે. જે અપમાન થયું એ માત્ર ભૂતકાળ નથી, પણ આવનારા ભવિષ્ય માટે એક શીખ છે. શું આપણે એ આક્રોશને ભૂલીને આગળ વધી ગયા છીએ, કે પછી એ જ્વાળામુખી હજી પણ અંદર ધખે છે?
વાચકો/દર્શકો માટે હાકલ:
“ક્ષત્રિય ક્યારેય અન્યાય ભૂલતો નથી અને આદર ચૂકતો નથી.”
શું તમે હજી પણ એ અપમાનની પીડા અનુભવો છો? શું તમે માનો છો કે હજી ન્યાય બાકી છે?
તમારા મનનો અવાજ નીચે કમેન્ટમાં જણાવો. જો તમે આજે પણ તમારા સ્વાભિમાન માટે અડીખમ હોવ, તો ‘જય ભવાની’ લખીને તમારી એકતાનો પરિચય આપો.રિપોર્ટર: [પવન માકન ]
અખબાર: પાક્કો ગુજરાત – સત્યની સાથે, સ્વાભિમાનની પડખે.
