લેખક: પવન માકન (એડિટર, પાક્કો ગુજરાત)
ભારતીય લોકશાહીના સૌથી પવિત્ર મંદિર એટલે કે સંસદમાં આજે મહિલાઓનું પ્રતિનિધિત્વ વધી રહ્યું છે, જે દરેક દેશવાસી માટે ગર્વની વાત છે. નારી શક્તિના સન્માનની વાતો મંચ પરથી ગુંજે છે, પણ જ્યારે ગલી-મહોલ્લાની કોઈ દીકરી પર આફત આવે છે, ત્યારે એ ગર્વ ક્યાંક ઓગળી જતો દેખાય છે. આજે સવાલ એ છે કે જો સંસદમાં બેઠેલી મહિલા શક્તિ એક દીકરીના આંસુ લૂછી ન શકે, તો એ ગર્વનો અર્થ શું?
ગર્વ છે, પણ અધૂરો છે!
આપણને ગર્વ છે કે મહિલાઓ દેશના કાયદા ઘડે છે, નીતિઓ નક્કી કરે છે. પણ જ્યારે ન્યાય માટે એક દીકરીને રસ્તા પર એકલી લડવું પડે, ત્યારે એ ગર્વ અધૂરો લાગે છે.
- સવાલ: શું સંસદની ખુરશીઓ દીકરીની ચીસ સાંભળવા માટે બહેરી થઈ ગઈ છે?
- વાસ્તવિકતા: સંસદમાં મહિલાઓની હાજરી માત્ર આંકડો નથી, તે એક આશા છે. પણ જ્યારે ન્યાયની વાત આવે ત્યારે ‘રાજકીય મૌન’ કેમ છવાઈ જાય છે?
હવે મૌન નહીં, અવાજ બનવો પડશે
દીકરી જ્યારે રડે છે, ત્યારે આખું આકાશ ધ્રૂજી ઉઠવું જોઈએ. પણ અફસોસ કે અત્યારે શાંતિ છવાયેલી છે. આ શાંતિ ખતરનાક છે. જો આજે આપણે અવાજ નહીં ઉઠાવીએ, તો આવતીકાલે કોઈ દીકરી સુરક્ષિત નહીં અનુભવે.
“સંસદમાં મહિલાઓ છે… પણ ન્યાય માટેની લડતમાં એ પ્રખર અવાજ ક્યાં છે?”
સમય આવી ગયો છે બોલવાનો!
ન્યાય માટે કોઈને એકલા લડવું પડે, તે સભ્ય સમાજ માટે કલંક છે. ‘પાક્કો ગુજરાત’ આજે દરેક નાગરિકને આ સવાલ પૂછવા મજબૂર કરે છે. આ લડત કોઈ પક્ષની નથી, આ લડત કોઈ વ્યક્તિની નથી, આ લડત છે આપણી દીકરીઓના અસ્તિત્વ અને સન્માનની.
નિષ્કર્ષ:
ગર્વ ચોક્કસ કરો, પણ એ ગર્વ ત્યારે જ સાર્થક ગણાશે જ્યારે સંસદમાં બેઠેલી શક્તિઓ રસ્તા પર લડતી દીકરીના પક્ષમાં ઉભી રહેશે. હવે માત્ર વાતો નહીં, પરિણામ જોઈએ. મૌન તોડવાનો સમય આવી ગયો છે.
સજાગ બનો, સવાલ પૂછો!
- પાક્કો ગુજરાત ન્યૂઝ
