પવન માકન આજની આ ભાગદોડ ભરેલી જિંદગીમાં આપણે ઘણું બધું મેળવીએ છીએ અને ઘણું પાછળ છોડી દઈએ છીએ. પણ અમુક એવી લાગણીઓ હોય છે, જે સમયના કોઈ ખૂણે અટકી ગઈ હોય છે. તાજેતરમાં અંતરના ઊંડાણમાંથી નીકળેલી કેટલીક પંક્તિઓએ મનને ઢંઢોળ્યું: “મળ ને એક વાર તું નિરાંતથી, તને એક વાત કરવી છે…” આ માત્ર શબ્દો નથી, પણ એક એવી તડપ છે જે વ્યક્તિને પોતાના અંગત માણસ પાસે નિરાંતની બે પળો માંગવા મજબૂર કરે છે. આપણે ફરિયાદો તો ઘણી કરીએ છીએ—ફોન પર, મેસેજમાં કે સોશિયલ મીડિયા પર. પણ કોઈને ગળે લગાવીને, તેની જ ફરિયાદ તેને કરવી, એમાં જે નિર્દોષતા અને પ્રેમ છે, તે કદાચ શબ્દોમાં વર્ણવી શકાય તેમ નથી.
ખુશીની વહેંચણી અને યાદોનો ભાર કહેવાય છે કે દુઃખ વહેંચવાથી અડધું થાય છે અને સુખ વહેંચવાથી બમણું. જ્યારે જીવનમાં બહુ મુશ્કેલીઓ પછી ખુશીના દ્વાર ખુલે, ત્યારે સૌથી પહેલા એ વ્યક્તિ યાદ આવે છે જે આપણા હૃદયની સૌથી નજીક હોય. આપણી પાસે કદાચ આપવા માટે કિંમતી ભેટ-સોગાદો ન હોય, પણ એક આત્મીયતાભર્યું આલિંગન (Hugging) એ ખુશીને અનેકગણી વધારી દે છે.
યાદો ઘણીવાર માણસને પરેશાન કરે છે. સપનામાં મળવું એ એક મજબૂરી હોઈ શકે, પણ રૂબરૂ મળીને આંખોમાં આંખ પરોવીને વાત કરવી એ એક લ્હાવો છે. લેખકની આ પંક્તિઓ એ જ ભાવ વ્યક્ત કરે છે કે હવે યાદોના સહારે નહીં, પણ વાસ્તવિકતામાં એ પળોને જીવવી છે.
મૌન જ્યારે બોલવા લાગે… ક્યારેક એવું બને છે કે જ્યારે આપણે જે-તે વ્યક્તિ સામે હોઈએ ત્યારે શબ્દો ખૂટી પડે છે. પણ એ ‘મૌન’ જ તમારી લાગણીઓની અભિવ્યક્તિ કરી જતું હોય છે. શાંતિથી બેસીને, એકબીજાની હાજરીનો અહેસાસ કરવો અને એ પળોને લાંબી અને યાદગાર બનાવવી, એ જ તો સાચો સંબંધ છે.
નિષ્કર્ષ: આ લેખ દ્વારા એટલું જ કહેવાનું કે, તમારી પાસે જે ખાસ વ્યક્તિ છે, તેને સમય આપો. ફરિયાદો ભેગી કરવા કરતાં એ ફરિયાદોને હસીને રૂબરૂમાં કહી દેવી સારી છે. જિંદગી ટૂંકી છે, માટે નિરાંત શોધો, મળો અને તમારી લાગણીઓને પૂરેપૂરી વ્યક્ત કરો. કારણ કે, કેટલીક વાતો માત્ર ‘નિરાંત’ માં જ શક્ય બને છે.
