લેખક: પવન માકન (એડિટર, પાક્કો ગુજરાત)
સામાન્ય રીતે આપણે પ્રેમને સંબંધોના ગણિતમાં અથવા અપેક્ષાઓના ભાર નીચે મૂલવતા હોઈએ છીએ, પરંતુ વાસ્તવમાં પ્રેમ એ કોઈને બાંધવાની નહીં, પણ મુક્ત કરવાની પ્રક્રિયા છે. સાચો પ્રેમ એટલે એકબીજાને ખીલવા માટે આકાશ આપવું. જેમ એક પક્ષીને પાંખો ફેલાવવા માટે અનંત આકાશની જરૂર હોય છે, તેમ સંબંધમાં પણ જ્યારે વ્યક્તિને પોતાની રીતે જીવવાની અને ખીલવાની મોકળાશ મળે, ત્યારે જ તે સંબંધમાં સુગંધ પ્રગટે છે.
જવાબદારી કે પરમ શાંતિ?
ઘણીવાર લોકો પ્રેમને એક ‘જવાબદારીનો ભાર’ સમજી લે છે. જ્યારે જવાબદારી બોજ બની જાય ત્યારે પ્રેમ કરમાવા લાગે છે. ખરો પ્રેમ એ છે જે થાકેલા મનને પરમ શાંતિ અર્પે. દિવસભરના માનસિક સંઘર્ષો પછી જ્યારે તમે કોઈ એવી વ્યક્તિ પાસે જાઓ જ્યાં તમારે કોઈ મુખવટો પહેરવો ન પડે, ત્યારે સમજવું કે એ સાચો પ્રેમ છે.
જ્યાં મૌન પણ હસી પડે…
આજકાલના સંબંધોમાં ‘આગ્રહોની ભીડ’ વધી ગઈ છે. “તારે આમ જ કરવું જોઈએ” અથવા “તારે મારા જેવું જ વિચારવું જોઈએ” એવા આગ્રહો પ્રેમને રૂંધી નાખે છે. સાચો પ્રેમ ત્યાં છે જ્યાં શબ્દોની જરૂર ઓછી હોય. જ્યાં બે વ્યક્તિઓ સાથે બેઠી હોય અને કશું જ ન બોલવા છતાં એકબીજાની હાજરીથી તૃપ્ત હોય, જ્યાં મૌન પણ હસી પડતું હોય, ત્યાં જ હૃદયનું જોડાણ હોય છે.
આત્માનું નૃત્ય અને પરમાત્માનો અંશ
જ્યારે કોઈના સાનિધ્યમાં તમારો આત્મા ભારમુક્ત થઈને નાચી ઉઠે, ત્યારે સમજવું કે એ સંબંધમાં પરમાત્માનો અંશ છે. જે સંબંધ તમને તમારી જાતથી દૂર લઈ જાય એ બંધન છે, પણ જે સંબંધ તમને તમારી વધુ નજીક લાવે અને તમારા અસ્તિત્વને હળવું ફૂલ બનાવી દે, તેમાં ઈશ્વરનો વાસ હોય છે.
નિષ્કર્ષ
પ્રેમ એ કાયદાની કલમોથી ચાલતું બંધન નથી, પણ હૃદયથી જોડાયેલું એક એવું જોડાણ છે જેમાં કોઈ શરત નથી. જ્યાં બંધન વગરનું જોડાણ હોય, ત્યાં જ પ્રેમ ખરા અર્થમાં જીવંત બને છે. આવો, આપણે પણ એકબીજાને એવું આકાશ આપીએ જ્યાં દરેક વ્યક્તિ પોતાની મૌલિકતા સાથે ખીલી શકે.
