લેખક: પવન માકન (ગ્રુપ એડિટર, ધાની મીડિયા)
આપણે અવારનવાર સાંભળતા હોઈએ છીએ કે ‘કુદરતના ખેલ ન્યારા છે’, પણ ક્યારેક આ વાત એટલી હકીકત બનીને સામે આવે છે કે વિજ્ઞાન અને તર્ક પણ ટૂંકા પડે. આજે મારે તમારી સાથે એક એવી સત્ય ઘટના શેર કરવી છે, જે વાંચીને તમને લાગશે કે ફિલ્મોમાં જે ‘મિરેકલ’ જોઈએ છીએ, તે ખરેખર જીવનમાં પણ શક્ય છે.

વાત છે ઈરાની કલાકાર આહાદ સાદીની. એક ચિત્રકાર જ્યારે કેનવાસ પર પીંછી ફેરવે છે ત્યારે તે પોતાની કલ્પનાને રંગોમાં કંડારતો હોય છે. આહાદે પણ વર્ષો પહેલાં પોતાની કલ્પનામાંથી એક યુવતીનું તેજસ્વી ચિત્ર તૈયાર કર્યું હતું. એ ચિત્ર તેના માટે માત્ર એક કળા નહોતી, પણ તેની ‘સપનાની કન્યા’ હતી. ત્યારે તેને ખ્યાલ પણ નહીં હોય કે જે ચિત્ર તે બનાવી રહ્યો છે, તે કોઈના અસ્તિત્વનો અરીસો છે!
ચિત્ર બોલી ઉઠ્યું અને હકીકત સામે આવી!
વર્ષ ૨૦૦૯માં જ્યારે આહાદે એક આર્ટ એક્ઝિબિશન યોજ્યું, ત્યારે ત્યાં એક યુવતી આવી જેનું નામ હતું પારિસા કરમનેજાદ. આહાદની નજર જ્યારે પારિસા પર પડી ત્યારે તે સ્તબ્ધ રહી ગયો. સામે ઉભેલી યુવતી અને તેના વર્ષો જૂના ચિત્રમાં તલમાત્રનો પણ ફરક નહોતો. એ જ ચહેરો, એ જ નૂર અને એ જ સાદગી! જાણે કેનવાસમાંથી કોઈ જીવંત અપ્સરા બહાર આવી ગઈ હોય.
આ કોઈ ફિલ્મી વાર્તા નથી, પણ કુદરત દ્વારા રચાયેલો એક અદભુત સંયોગ હતો. આ મુલાકાત મૈત્રીમાં બદલાઈ અને મૈત્રી પ્રેમમાં. અંતે, આ કાલ્પનિક લાગતી પ્રેમ કહાની લગ્નના પવિત્ર બંધન સુધી પહોંચી.
મારો દ્રષ્ટિકોણ:
આ કિસ્સો આપણને શીખવે છે કે જો તમારી સંવેદના સાચી હોય અને કલ્પનામાં સત્ય હોય, તો આખી કાયનાત તેને મેળવવામાં તમને સાથ આપે છે. ક્યારેક જે આપણે વિચારીએ છીએ, તે ક્યાંક ને ક્યાંક અસ્તિત્વમાં હોય જ છે; બસ, સમય આવ્યે કુદરત આપણને તેની સાથે મેળવી આપે છે.
પ્રેમ અને કલાનો આ સંગમ સાબિત કરે છે કે ચમત્કારો આજે પણ થાય છે, શરત માત્ર એટલી કે તમારી આંખોમાં એ જોવાની દ્રષ્ટિ હોવી જોઈએ.

• પવન માકન
  (Group Editor, Dhani Media)

सच्ची हो तो कायनात उसे मिलाने की साजिश रचती है।

લેખક: પવન માકન (એડિટર, પાક્કો ગુજરાત)
પ્રેમ એ સૃષ્ટિની સૌથી સુંદર અને પવિત્ર લાગણી છે. તે જીવનમાં ઉર્જા અને જીવવાનો હેતુ પૂરો પાડે છે. પરંતુ વર્તમાન સમયની દોડધામમાં આપણે પ્રેમની સાચી વ્યાખ્યા ભૂલી રહ્યા છીએ. ઘણીવાર આપણે એવી વ્યક્તિ પાછળ આપણી શક્તિ અને સમય વેડફીએ છીએ જેમને આપણી કદર નથી હોતી, અને આ પ્રક્રિયામાં આપણે એવા હૃદયને અજાણતા જ દુઃખ પહોંચાડીએ છીએ જે ખરેખર આપણા માટે ધબકે છે.

કદર વગરનો પ્રેમ અને હકીકત
જીવનનો એક કડવો અનુભવ એ છે કે આપણે જેને ચાહતા હોઈએ તે વ્યક્તિ હંમેશા આપણને મળે જ એ જરૂરી નથી. આવા સમયે નિરાશ થઈને બેસી રહેવા કરતાં કે એકતરફી પ્રેમ પાછળ દોડવા કરતાં, એ જોવું જરૂરી છે કે આપણી આસપાસ એવી કઈ વ્યક્તિ છે જે આપણને નિસ્વાર્થ ભાવે પ્રેમ કરે છે. જે વ્યક્તિ તમને પ્રેમ કરે છે, તે તમારી ભૂલોને માફ કરે છે, તમારી પ્રગતિમાં ખભેખભા મિલાવીને સાથ આપે છે અને તમારી નાની એવી ખુશીમાં પોતાની દુનિયા શોધે છે.
લાગણીનું સન્માન એ જ શ્રેષ્ઠ કર્મ
કર્મનો સિદ્ધાંત બહુ સ્પષ્ટ છે: કોઈના નિર્દોષ પ્રેમનો અનાદર કરવો એ માનવતાની દ્રષ્ટિએ પણ ઉચિત નથી. જો કોઈ તમને માન-સન્માન અને નિસ્વાર્થ સ્નેહ આપે છે, તો તે તમારા ભાગ્યની વાત છે. આજના સ્વાર્થી યુગમાં સાચો પ્રેમ મળવો મુશ્કેલ છે. ત્યારે જે વ્યક્તિ તમને તમારી ખામીઓ સાથે સ્વીકારે છે, તેની સાથે રહેવાથી જીવનમાં સ્થિરતા, શાંતિ અને સંતોષ મળે છે.
નિષ્કર્ષ
પ્રેમ એટલે માત્ર કોઈને મેળવી લેવું એવું નથી, પણ કોઈના હૃદયમાં તમારા માટે જે આદર છે તેને સમજવો અને સાચવવો એ જ સાચી સમજદારી છે. આપણે જેમને પ્રેમ કરીએ છીએ તેમના કરતા જે આપણને પ્રેમ કરે છે તેમની કદર કરતા શીખવું જોઈએ. કારણ કે અંતે, સાચો સ્નેહ અને પરસ્પરનું સન્માન જ જીવનને જીવવા જેવું બનાવે છે.
પાક્કો ગુજરાત – સત્યની સાથે, લાગણીની સંગાથે.

સંપાદકીય કલમે: પવન માકન (એડિટર, પાક્કો ગુજરાત)
વર્તમાન સમયમાં સમાજની વ્યવસ્થા એવી રીતે ગોઠવાઈ ગઈ છે કે જ્યાં દરેક વ્યવસાય ક્યાંક ને ક્યાંક માનવીય મજબૂરી કે સમસ્યા પર ટકેલો હોય તેવું ભાસે છે. જ્યારે સ્વાર્થ પરમાર્થ પર હાવી થઈ જાય, ત્યારે સમાજનું જે ચિત્ર ઉપસે છે તે ખરેખર વિચારવા જેવું છે. આજે આપણે એક એવા અરીસા સામે ઊભા છીએ જ્યાં વ્યવસાયિક સફળતા બીજાની નિષ્ફળતા કે પીડા પર નિર્ભર દેખાય છે.

વ્યવસાય પાછળનો છૂપો સ્વાર્થ?
જો આપણે ઊંડાણપૂર્વક વિચારીએ તો એક કડવી વાસ્તવિકતા નજર સામે આવે છે. ડૉક્ટરના વ્યવસાયની સમૃદ્ધિ દર્દીઓના વધારામાં, વકીલની આવક વધતા જતા ઝઘડાઓમાં, અને પોલીસની વ્યસ્તતા વધતા ગુનાઓમાં છુપાયેલી હોય તેવું લાગે છે. અમીર વર્ગ ઘણીવાર ઈચ્છે છે કે ગરીબી ટકી રહે જેથી શ્રમ સસ્તો મળે, બેંકો ઈચ્છે છે કે લોકો લોન અને વ્યાજના ચક્રમાં ફસાયેલા રહે, અને રાજકારણ કદાચ ત્યાં સુધી જ સુરક્ષિત છે જ્યાં સુધી સામાન્ય જનતા અજાણ કે મૂંઝવણમાં રહે. અરે, અંધશ્રદ્ધા ફેલાવનારા તત્વો પણ ઈચ્છે છે કે લોકો તર્ક છોડીને ડરમાં જીવે, જેથી તેમની દુકાનો ચાલતી રહે.
આ બધું જ ક્યાંક ને ક્યાંક અસ્તિત્વ અને કમાણીના ગણિત સાથે જોડાયેલું છે.
નિઃસ્વાર્થ સેવાનું જીવંત ઉદાહરણ: દેશનો જવાન
પરંતુ, આ સ્વાર્થી દુનિયાની વચ્ચે એક એવું પાત્ર છે જેનું અસ્તિત્વ જ બીજાના સુખ માટે છે – અને તે છે આપણા દેશનો સૈનિક.
એક ફોજી ક્યારેય એવું નથી ઈચ્છતો કે યુદ્ધ થાય કે અશાંતિ ફેલાય. તેનાથી વિપરીત, તે રાત-દિવસ સીમા પર એટલા માટે જાગે છે કે દેશનો સામાન્ય નાગરિક ચેનથી ઊંઘી શકે. જવાન એકમાત્ર એવું વ્યક્તિત્વ છે જે ઈચ્છે છે કે દેશમાં શાંતિ જળવાય રહે, ભલે તેના માટે તેને પોતાનું લોહી વહાવવું પડે. તેને કોઈ પ્રોત્સાહન કે ‘કમિશન’ની ભૂખ નથી હોતી; તેનો એકમાત્ર હેતુ દેશની સુરક્ષા અને અખંડિતતા છે.
પોતાનું ઘર, પરિવાર અને ખુશીઓને જોખમમાં મૂકીને, હાડ થીજવતી ઠંડી કે દઝાડતા તડકામાં ઊભા રહીને જે સેવા આપે છે, તે જ સાચી નિઃસ્વાર્થ સેવા છે.
સમાજનો અરીસો
આ વાત કદાચ સાંભળવામાં કડવી લાગે, પણ આજના ભૌતિકવાદી સમાજનું આ નગ્ન સત્ય છે. જ્યારે દરેક વ્યક્તિ ‘મારું શું?’ એ વિચારમાં અટવાયેલી છે, ત્યારે સૈનિક ‘મારા દેશનું શું?’ એ વિચારીને જીવે છે.
પાક્કો ગુજરાતનો સવાલ:
શું આપણે એક એવા સમાજનું નિર્માણ ન કરી શકીએ જ્યાં દરેક વ્યવસાયમાં સૈનિક જેવી નિઃસ્વાર્થ ભાવના હોય? શું માનવતા કરતાં નફો મોટો હોઈ શકે? તમારા વિચારો અમને જરૂર જણાવશો.
પાક્કો ગુજરાત – જે સત્ય છે, તે જ સ્પષ્ટ છે.